Αρχή>ΒΙΒΛΙΑ>ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
ISBN: 978-618-5048-40-2
σελίδες: 232
διαστάσεις: 14 x 21 εκ.
τιμή: €14,40   € 12,96 (με ΦΠΑ)
Καλάθι αγορών (0 βιβλία)
Νέα φινλανδική γραμματική

Μετάφραση: Δήμητρα Δότση

Ενώ στην Ευρώπη μαίνεται ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, μια νύχτα του 1943 οι ναύτες του γερμανικού πλοί­ου Τίμπινγκεν περιμαζεύουν σε μια προβλήτα στην Τεργέστη έναν άνδρα αναίσθητο και σοβαρά τραυματισμένο. Είναι ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα και χωρίς μνή­μη, ένας άνθρωπος που δεν θυμάται καν τη μητρική του γλώσσα. Μια ετικέτα ραμμένη στο εσωτερικό του ναυτικού αμπέχωνου που φοράει κι ένα μαντήλι με αρχικά οδηγούν τον φινλανδικής καταγωγής γιατρό του πλοίου στο συμπέρασμα ότι ο τραυματίας είναι ο Φινλανδός στρατιώτης Σάμπο Κάργιαλαϊνεν. Έτσι, τον στέλνει στο Ελσίνκι με σκοπό να αναζητήσει το παρελθόν του και να βρει τη χαμένη του μνήμη. Εκεί, σε μια χώρα άγνωστη για κείνον αλλά πολύ γοητευτική, η αναζήτηση της ταυτότητάς του συνεχίζεται με τη βοήθεια ενός αινιγματικού λουθηρανού εφημέριου και μιας τρυφερής νοσοκόμας, μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας.

Άραγε υπάρχει μνήμη χωρίς γλώσσα, αναρωτιέται ο συγγραφέας; Ποια στοιχεία συνθέτουν αυτό που είμαστε, το παρελθόν και το μέλλον μας, την εθνική ταυτότητα αλλά και την προσωπικότητά μας; Ένα ψυχολογικό θρίλερ αναζήτησης και ταυτόχρονα ένα τρυφερό ταξίδι στον ψυχισμό ενός χαμένου ανθρώπου.


Βραβείο Grinzane Cavour 2001
Βραβείο Ostia Mare 2001
Βραβείο Guiseppe Desi 2001
Υποψήφιο για το Independent Foreign Fiction Prize 2012


Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε 10 γλώσσες και κυκλοφορεί σε  13 χώρες.

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω τα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου μας έτσι όπως τα περιγράφει ένας Φινλανδός. Εγώ που στον πόλεμο αυτό έχασα τον πατέρα μου και σήμερα δεν έχω καν έναν τάφο για να πάω να τον κλάψω, μετά βίας μπορώ να συμμεριστώ κάποιους μύθους του πατριωτισμού μας και με πονάει, και μ’ εξοργίζει μαζί, που λόγω αυτής της αντίληψης θεωρούμαι προδότης. Συχνά, ακόμη και μέσα στον ίδιο λαό, η πατρίδα των μεν αρνείται την πατρίδα των δε. Έτσι γεννήθηκε η τρέλα που σήμερα έχει μετατρέψει την Ευρώπη σε στάχτες. Δυνάστες μεταμορφωμένοι σε πατριώτες επιβάλλουν τη ρητορική των μύθων τους και θεωρούν ότι πέρα απ’ αυτούς δεν υπάρχει άλλη πατριωτική αγάπη. Κι έτσι η πατρίδα περιορίζεται σε μια περίμετρο συνόρων που καθεμιά τα θεωρεί ιερά απέναντι σ’ οποιαδήποτε άλλα, μερικές φορές ακόμα και στο όνομα του ίδιου του Θεού. Οι ηγέτες οι οποίοι σήμερα καμαρώνουν πως ενοποίησαν μια Φινλανδία χωρισμένη μεταξύ κόκκινων και λευκών, δεν βλέπουν ποια πολύ βαθύτερα σύνορα έσκαψαν ανάμεσα στους ανθρώπους μας. Ισχυρίζονται πως έσωσαν την ακεραιότητα της πατρίδας. Όμως και οι άντρες που εκτελέστηκαν χωρίς να δικαστούν από τους λευκοφρουρούς του Μάνερχαϊμ ήταν ένα κομμάτι της πατρίδας. Μια μέρα θα πρέπει κάποιος να βρει το κουράγιο ν’ αρπάξει το μονοπώλιο της πατρίδας απ’ αυτούς τους αγύρτες για να την παραδώσει στους ελεύθερους ανθρώπους, σ’ αυτούς που χάραξαν τα σύνορα με τις ιδέες τους κι όχι με αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Πατρίδα σημαίνει ουσιαστικά πατρική γη, μόνο που εμένα ο πατέρας μου πέθανε κι εγώ είμαι τώρα παιδί κάποιων άλλων, και μάλιστα κατατάχθηκα αναγκαστικά στο γερμανικό στρατό για να πολεμήσω σ’ έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός μου. Τώρα πια δεν υπάρχει καμιά πατρίδα στην οποία θα μπορούσα να πιστέψω.

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι η λέξη «Raamattu» προέρχεται από τη «Γραμματική». Είναι ένα απ’ αυτά τα προφανή πράγματα που καταλήγεις να μην τους δίνεις πια σημασία. Κι όμως αυτό μπορεί να λέει πολλά για την αφοσιωμένη αγάπη για τη γλώσσα μας που διακρίνει κάθε Φινλανδό. Για μας η γλώσσα είναι ο λόγος του Θεού, ακόμη κι όταν δεν πιστεύουμε στο Θεό, και η γραμματική είναι μια ακριβής επιστήμη, η οποία αποτελείται από σύμμετρες έννοιες και στηρίζεται σε απολύτως αξιόπιστα θεωρήματα. Η σωστή λέξη δίνει αρμονία στη σκέψη, της προσδίδει τo μαθηματικό αναπότρεπτο της μουσικής. Σε κάθε εποχή όμως ακούγονται διαφορετικές μουσικές, και συγχορδίες που κάποτε θεωρούνταν διαβολικές σήμερα πλέον δεν τρομάζουν κανέναν. Η αιώνια αρμονία δεν υφίσταται: όπως οτιδήποτε αποτελεί μέρος αυτού του κόσμου, έτσι και οι ήχοι φθείρονται με το πέρασμα του χρόνου και ο άνθρωπος πρέπει να επινοήσει άλλους για να μπορεί να κρατάει το κεφάλι του έξω από τη σιωπή. Αυτό που για μας σήμερα είναι μουσική, πριν από εκατό χρόνια ήταν θόρυβος. Το χτεσινό λάθος, σήμερα είναι απλώς μια αθώα εξαίρεση. Ο κανόνας έρχεται πάντα μετά το λόγο: αυτή είναι η μεγάλη αδυναμία κάθε γραμματικής. Ο κανόνας δεν αποτελεί τάξη, είναι απλώς η περιγραφή μιας αταξίας. Όπως οτιδήποτε χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση, έτσι και η γλώσσα μεταβάλλεται, και το να κυνηγάς την καθαρότητά της είναι τόσο παράλογο όσο και το να κυνηγάς την καθαρότητα μιας φυλής. Οι γλωσσολόγοι λένε πως κάθε γλώσσα τείνει σιγά σιγά να απλοποιείται, να εκφράζει το μέγιστο νόημα με το ελάχιστο πλήθος ήχων. Γι’ αυτό οι πιο σύντομες λέξεις είναι και οι πιο παλιές, οι πιο διαβρωμένες απ’ το χρόνο. Στα φινλανδικά ο πόλεμος λέγεται sota, κι αυτές οι δύο συλλαβές αρκούν για να υποδηλώσουν τι έχουμε περάσει.

Τα κανονιστικά εργαλεία μιας γλώσσας δημιουργούνται κυρίως για να εμποδίσουν την πρόσβαση των αλλόφυλων παρά για να διευκολύνουν την κατανόησή της. Κάθε γλώσσα κρύβεται πίσω από τη μυσταγωγική τελετουργία της γραμματικής της, όπως μια μυστική αίρεση πίσω από τις σκοτεινές τελετές της. Όμως η γλώσσα δεν είναι κάποια θρησκεία στην οποία μπορείς είτε να πιστέψεις είτε όχι. Η γλώσσα είναι ένα φυσικό φαινόμενο και είναι ίδιον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η ανοησία των ανθρώπων τη χώρισε σε πάμπολλες γραμματικές και καθεμιά ισχυρίζεται πως είναι η σωστή, πως είναι ο καθρέφτης της καθαρότητας της σκέψης ενός ολόκληρου λαού. Κι έτσι κάθε λαός μαθαίνει τους κανόνες της γραμματικής του και τρέφει την ψευδαίσθηση ότι μ’ αυτούς τους κανόνες θα λύσει τη δυσνόητη άσκηση της ζωής.

Έγραψαν

Η Δέσποινα Δημητριάδου στο savoirville.gr

Αυτό το ευφάνταστο βιβλίο είναι πραγματική απόλαυση για τον αναγνώστη. Η χρήση του γραπτού λόγου είναι υπέροχη όπως και το πλήθος των νοηματικών του εικόνων ενώ υπάρχει άφθονος φιλοσοφικός στοχασμός που δένει εξαιρετικά με την ιστορική τεκμηρίωση. Είναι ένα άρτια δομημένο ψυχολογικό θρίλερ εσωτερικής αναζήτησης που με τρυφερότητα προσεγγίζει τον ψυχισμό ενός ανθρώπου που έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Αυτό το υπέροχα μεταφρασμένο μυθιστόρημα, ανοίγει ένα παράθυρο σε όποιον τι διαβάσει, στον τρόπο που αντιλαμβάνεται και προσδιορίζει το εξαιρετικό εργαλείο της γλώσσας ξεδιπλώνοντας παράλληλα με τον καλύτερο τρόπο και την απέραντη δυναμική που ως εργαλείο διαθέτει.

Διαβάστε όλη την κριτική >>

Ο Κώστας Κυριακόπουλος στον ιστότοπο του amagi.gr

Μνήμη, λήθη, νοσταλγία, παρελθόν, παραίτηση… Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τη γλώσσα, τη γραμματική, τους κανόνες του συντακτικού και μάλιστα μιας γλώσσα διόλου ανεκτικής αλλά εύπλαστης, με τα νοήματα και τη μυθολογία που κουβαλάει, όπως η φινλανδική;

Ο φόβος αλλά και η πρόκληση, μαζί με τη ζωογόνο προσμονή για τη γνώση του παρελθόντος του, οδηγούν τον Σάμπο Κάργιαλαϊνεν, έναν άνθρωπο χωρίς ταυτότητα, χωρίς μνήμη και παρελθόν, δηλαδή χωρίς τίποτα που να τον προσδιορίζει, στο πιο εξορυκτικό ταξίδι του. Ένας εφημέριος, μια φίλη —κάτι σαν απέλπιδα ερωμένη—, ένας αινιγματικός γιατρός. Και μια ετικέτα ραμμένη στο εσωτερικό του ναυτικού του αμπέχονου. Και με αυτά τα εργαλεία αρχίζει να ψάχνει, χωρίς, απαραιτήτως, να έχει ο ίδιος το πάνω χέρι στις επιλογές. Αλλά, έτσι δεν γίνεται σχεδόν πάντα;

Ο Ντιέγκο Μαράνι (γεννημένος στη Φεράρα το 1959), επινοητής της γλώσσας Europanto, στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλες, στη «Νέα Φινλανδική Γραμματική» σκάβει βαθιά στις ρίζες της γλώσσας των ανθρώπων για να ρίξει τα θεμέλια της διαχρονικής γέφυρας μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Είναι, ίσως, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες λογοτεχνικές προτάσεις για τον ρόλο της μνήμης και του παρελθόντος, χωρίς να ανεβαίνει στο όχημα της δύσβατης ψυχιατρικής αλλά στα λεωφορεία της καθημερινότητας με τα οποία κινούμαστε όλοι, άλλοτε με λιγοστούς συνεπιβάτες, είτε στριμωγμένοι σε πολύβουα πλήθη, είτε απολύτως μόνοι. Όπως είναι κάθε ταξίδι αυτοπροσδιορισμού και αναζήτησης, άλλοτε κάτω από κάποιο φυλλοβόλο «δέντρο της μνήμης» και άλλοτε μέσα από σκληρά υπαρξιακά φίλτρα:

Είμαστε τόσο παράλογα εγωιστές, που, μόνο και μόνο για να μην παραδεχτούμε κάποιο λάθος μας, προτιμούμε να καταστραφούμε κυνηγώντας την ψεύτικη αλήθεια μας.

Η ουσία, όμως, αυτή που αναζητεί ο Σάμπο, είναι κοινή:

Ήταν αδύνατο να ξαναβρώ το παρελθόν μου. Και το να αναζητήσω ένα μέλλον απαιτούσε γιγάντια προσπάθεια. Ο γιατρός Φρίαρι είχε δίκιο: η γλώσσα είναι μητέρα, και χάρη στη μητέρα ερχόμαστε σ’ αυτό τον κόσμο. Εγώ όμως είχα χάσει και τις δύο για πάντα.

Η πλοκή όπερας που έχει επιλέξει ο Μαράνι δεν αφήνει τον αναγνώστη να συνταξιδεύει απλώς στην αναζήτηση της μνήμης, μέσω της εντρύφησης στη γλώσσα και στους κανόνες του φινλανδικού συντακτικού. Τον ξεναγεί αριστοτεχνικά και στη θολή και παγωμένη βόρεια χώρα, όπου η ναζιστική θηριωδία εκβάλλει με τον τρόπο της και συναγωνίζεται με την απειλή της ρωσικής εισβολής κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μοιράζεται και την αγωνία και το ταξίδι στο άγνωστο «πριν» και «μετά» του βίου, και την αντιπολεμική λογοτεχνική καταγγελία, δίχως να αποφεύγει, όμως, τις δυσανάλογα εκτενείς αναφορές στη φινλανδική μυθολογική παραμυθία. Αλλά δεν είναι αυτό που μετράει.

Άλλωστε, το παρελθόν και η μνήμη δεν έχουν μόνο μία και αδιαίρετη ανάγνωση, και ο καθένας έχει τους δικούς του κώδικες για αυτά τα δύο μυστικά της ύπαρξης — όπως κάθε λαός έχει τη δική του γραμματική και το δικό του συντακτικό.

Ο Μαράνι το λέει ξεκάθαρα:

Αυτό που μας μένει από τους άλλους είναι στην πραγματικότητα μόνο η ανάμνηση της αντανάκλασής μας πάνω τους.

 

Η «Νέα φινλανδική γραμματική» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αιώρα, σε μετάφραση Δήμητρας Δότση.

 

Από τη εξαιρετική συνέντευξη του Diego Marani, στη Σταυρούλα Σκαλίδη (Κυριακάτικη Καθημερινή, 21/02/16).

Ο Diego Marani, διευθυντής Πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης της Ε.Ε., υπεύθυνος για την πολιτιστική διπλωματία, έγραψε ένα βιβλίο για τη μνήμη και τη γλώσσα, για την αγάπη και την ανθρωπιά, για την ιερή ομορφιά της ζωής. Η δουλειά του είναι να αναπτύσσει στρατηγικές διαπολιτισμικού διαλόγου και συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τρίτες χώρες. Εχει εμπνευστεί άλλωστε και μια δική του γλώσσα, την Europanto. Πάντως, με τη λογοτεχνία του στο εξαίσιο μυθιστόρημα «Νέα φινλανδική γραμματική» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα, σε μετάφραση της Δήμητρας Δότση, ο ίδιος κατορθώνει να ενώσει όλον τον κόσμο.

- Ποια ήταν η αρχική ιδέα και πρόθεση για να γράψετε αυτή την ιστορία;

- Hθελα να εξερευνήσω το ζήτημα της γλώσσας και της ταυτότητας. Η γλώσσα μάς καθορίζει; Σε ποιο βαθμό; Μπορούμε να είμαστε ανεξάρτητοι από τη γλώσσα μας; Μπορούμε ν' αλλάξουμε γλώσσα στο πέρασμα της ζωής μας και να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας; Για όλες αυτές τις ερωτήσεις δεν βρήκα οριστικές απαντήσεις, αλλά μόνο ρωτώντας έχεις ήδη μια αναζήτηση.

- Πώς η μνήμη και η γλώσσα, λοιπόν, καθορίζουν τη ζωή μας;

- Η μνήμη είναι μια εφεύρεση. Ο καθένας μας έχει τη δική του. Οι αναμνήσεις μας συχνά δεν συμπίπτουν με αυτές των φίλων και των αγαπημένων μας. Επιλέγουμε από το παρελθόν ό,τι ασυνείδητα θέλουμε να είναι αλήθεια. Η γλώσσα είναι μια πρόχειρη και ντελικάτη δομή πάνω στην οποία βρίσκουμε την ταυτότητά μας. Ομως όπως η μνήμη είναι αλήθεια για μας με τον τρόπο που θυμόμαστε τα πράγματα, αντίστοιχα η γλώσσα είναι αλήθεια ως ένα εργαλείο αναγνώρισης. Χρειαζόμαστε τη γλώσσα για να είμαστε ο εαυτός μας. Το πρόσωπό μας σχηματίζεται από τη γλώσσα μας, από τις σκέψεις μας επίσης, από την αντίληψή μας για το τι είμαστε και το τι είναι ο κόσμος. Δεν συνειδητοποιούμε ότι η ταυτότητα δεν είναι ένα κλειστό μοτίβο με το οποίο γεννιόμαστε, αλλά μια διαδικασία που διαρκεί όσο ολόκληρη η ζωή μας.

Η παράμετρος έρωτας

- Λέτε στο βιβλίο ότι ο ήρωάς σας δεν θα γνωρίσει βαθιά μια γλώσσα, εάν δεν ερωτευτεί. Γιατί;

- Η αγάπη είναι μια βαθιά επίγνωση, μια ισχυρή κατάσταση συνειδητότητας. Δεν μπορείς να «εγκαταλείψεις» τον εαυτόν σου στην αγάπη, δεν μπορείς να δώσεις τον εαυτόν σου σε έναν άλλον, εάν δεν είσαι σίγουρος για το ποιος είσαι.

- Γιατί διαλέξατε τη Φινλανδία και τη γλώσσα της ως καμβά της πλοκής σας;

- Στην αρχή συμπτωματικά, αλλά στο τέλος ήταν η ίδια η Φινλανδία που με ενέπνευσε για το βιβλίο μου. Η χώρα αυτή είναι ένα νέο σχετικά θεμελιωμένο κράτος. Ολα τα έθνη-κράτη είναι τεχνητές κατασκευές, με τους μύθους και τα έπη και τις πατριωτικές αφηγήσεις τους. Σκεφτείτε οποιαδήποτε χώρα στην Ευρώπη: είναι μια επινόηση χτισμένη πάνω στη γλώσσα, τη γεωγραφική επικράτεια και τον μύθο. Ομως στη Φινλανδία ακόμη νιώθεις ότι είναι πολύ φρέσκο και καινούργιο αυτό. Και την ίδια ώρα μπορείς να αισθανθείς πόσο τεχνητό είναι. Ως ανεξάρτητο κράτος έχει να κάνει πολύ με την ταυτότητα. Στη Φινλανδία βρήκα το τέλειο περιβάλλον για το βιβλίο μου. Η Τεργέστη στην Ιταλία και η Φινλανδία είναι δύο περιφερειακά μέρη στην Ευρώπη, σε μια περιοχή με μπερδεμένη και όχι ξεκάθαρη ταυτότητα. Και οι δύο εξυπηρέτησαν τον σκοπό μου. Και στις δύο θέλει πολύ λίγο για να πέσεις μέσα στη μία ή την άλλη ταυτότητα.

- Τι σκέφτεστε για τους πρόσφυγες στην Ευρώπη σήμερα; Πόσο βίαιο ή επώδυνο είναι, προκειμένου να επιβιώσουν, να ξεριζώνονται και από τη γλώσσα τους; Ή μήπως είναι και «πλούτος» η κάθε νέα γλώσσα;

- Είναι πολύ επίκαιρο θέμα που του αξίζει περισσότερη σημασία. Το να μαθαίνεις μια γλώσσα και να υιοθετείς μια νέα κουλτούρα δεν είναι ποτέ εύκολο. Μπορεί να είναι εμπλουτισμός όταν γίνεται σε ιδανικές συνθήκες. Ομως δεν νομίζω ένας μετανάστης να βρίσκει αυτές τις ευνοϊκές συνθήκες. Στο τέλος της διαδικασίας είναι αλήθεια ότι τα παιδιά των σημερινών προσφύγων θα είναι πλουσιότεροι άνθρωποι και θα έχουν περισσότερες ευκαιρίες στη ζωή τους, ακριβώς χάρη στις αναμεμειγμένες κουλτούρες και τις γλώσσες. Εάν μπορέσουν να διατηρηθούν μέσα σ' αυτή τη διαδικασία της υιοθέτησης. Υπάρχουν δύο τρόποι γι' αυτό: να ενσωματωθούν ή να αφομοιωθούν. Η ενσωμάτωση αφορά τη σύνδεση σε μια νέα κοινωνία, διατηρώντας τον δικό σου πολιτισμό και τη δική σου γλώσσα, υιοθετώντας από την καινούργια κοινωνία αλλά χωρίς να γίνεται κανείς ποτέ απόλυτα μέρος της. Η αφομοίωση έχει να κάνει με την εξάλειψη της κουλτούρας και της γλώσσας του μετανάστη ως ένας τρόπος «εμβάπτισης» και εισδοχής στη νέα του χώρα. Η Γαλλία στο παρελθόν διέθετε μια πανίσχυρη κουλτούρα αφομοίωσης. Ομως μέσα σε αυτή τη διαδικασία προσέφερε ταυτόχρονα και απόλυτη αποδοχή. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν έχει πια την απαραίτητη πολιτισμική ισχύ και γοητεία προκειμένου να αφομοιώσει τους άλλους ανθρώπους. Οπότε η κοινωνική ενσωμάτωση είναι το πιο σύνηθες σχήμα, αλλά με όλες τις αντιφάσεις και τα προβλήματά της. Η ενσωμάτωση δεν έχει να κάνει ποτέ με μια πλήρη πρόσβαση στη νέα κουλτούρα. Μπορεί να δουλέψει, όταν ο μετανάστης και η καινούργια του κοινωνία μοιράζονται έναν κοινό τόπο αποδεκτών αρχών. Αυτό πρέπει πια να είναι και η Ευρώπη.

H Europanto

- Μιλήστε μας για τη Europanto. Πόσες γλώσσες μιλάτε εσείς;

- H Europanto είναι ένα αστείο, όχι γλώσσα. Ενα είδος παιχνιδιού ή δήθεν γλώσσας που επινοήθηκε για να δείξει στους ανθρώπους πως η μελέτη μιας γλώσσας μπορεί να είναι διασκεδαστική και μια γλώσσα δεν είναι κάτι ιερό και ανέγγιχτο. Οι γλώσσες συνέχεια αλλάζουν, εξελίσσονται όπως κάθε πράγμα που αφορά τις ανθρώπινες συνθήκες. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις γλώσσες ούτε να τις λατρεύουμε ως θρησκείες και να θεωρούμε ότι ανήκουν στην κυβέρνηση ή το κράτος. Οι γλώσσες ανήκουν σε αυτούς που τις μιλούν, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους. Η Europanto δείχνει ακριβώς αυτό: πώς με την ανάμειξη μπορείς να επινοείς λέξεις και να γίνονται κατανοητές, πώς οι γλώσσες μας είναι μια διαρκής διαδικασία μόλυνσης και αλλαγής. Εγώ μιλάω πολύ καλά γαλλικά και αγγλικά, άνετα μερικά ολλανδικά, αυτοσχεδιάζοντας λίγα ισπανικά, θυμάμαι ότι κάποτε ήξερα φινλανδικά αλλά τώρα τα ξέχασα και έχω τη γεύση από μερικές άλλες ακόμα γλώσσες χωρίς ποτέ να τις έχω σπουδάσει.

- Πώς η δική σας γλώσσα, η ιταλική επηρεάζει τη δική σας ζωή και ύπαρξη;

- Η γλώσσα μου είναι σίγουρα η μητρική, αυτή η μόνη που μπορώ να εκφράσω τα πιο βαθιά μου συναισθήματα. Αλλά δεν είμαι πια ο Ιταλός που ήμουν, όταν μιλούσα μόνο μία γλώσσα. Τώρα χρειάζομαι όλες μου τις γλώσσες για να εκφράσω την ταυτότητά μου, χωρίς να ξεχνώ τη διάλεκτό μου.

- Υπάρχει ένα έξοχο απόσπασμα στο βιβλίο σας για τον Θεό, τον θάνατο και τη γαλήνη. Πιστεύετε στον Θεό;

- Οχι δεν πιστεύω στον Θεό. Ή καλύτερα, δεν πιστεύω στις εκκλησίες. Ομως νιώθω την ιερότητα της ζωής και την ανθρώπινη αγωνία για μια απάντηση.

 

 

Σχόλια
 

Δεν υπάρχουν σχόλια.


Γράψε ένα σχόλιο
Πρέπει να κάνετε login ή να εγγραφείτε για να μπορέσετε να στείλετε σχόλια.